سالگرد شهادت امام سجاد علیه السلام

هذَا الَّذِي تَعْرِفُ الْبَطْحاءُ وَطْأتَهُ وَالْبَيْتُ يَعْرِفُهُ‌ وَالْحِلُّ وَالْحَرَمُ

مَا قَالَ لاَقَطُّ اِلاَّ فِي تَشَهُّدِهِ لَوْلاَ التَّشَهُّدُ كَانَتْ لاَئُهُ نَعَمُ

يُغْضِي حَياءً وَبُغْضَي مِنْ مَهَابَتِهِ فَمَا يُكَلَّمُ اِلاَّ‌ حِينَ يَبْتَسِمُ

مِنْ مَعْشَرٍ حُبُّهُمْ دِينٌ وَبُغْضُهُم كُفْرٌ وَقُرْبُهُمْ مُنْجيٍ وَمُعْتَصَمُ

ُقَدَّمٌ بَعْدَ ذِكْرَ اللّهِ ذِكْرُهُمْ فِي كُلِّ‌ فَرْضِ وَمَخْتُومٌ بِهِ الْكَلِمُ

اين مردي است كه حجاز، خانۀ خدا، حل، حرم او را مي‌شناسند. نه،‌ در كلامش نيست ـ حاجت سائل را هميشه برآورده مي‌كند جز در تشهد ـ كه لا اله الا الله مي‌گويد، و اگر تشهد در نماز نبود، نۀ او، هميشه آري بود؛ هنگام برخورد با مردمان چشمها را فرو مي‌بندد،‌ براي آنكه حيا دارد، و ديگران چشم فرو مي‌بندند،‌ به جهت ابهتي كه او دارد و سخن با او نمي‌گويند، مگر كه آن بزرگوار تبسم كند. روز قيامت حب آنها دين است و بغض آنها كفر است و قرب و نزديكي به آنان پناه و نجات انسانها است. در نمازها ياد آنها و اسم آنها مقدم بر هر چيزي است بعد از اسم خداي متعال. نمازها به اسم آنان تمام مي‌شود ـ يعني در نماز بعد از اسم خدا در اقامه، اسم اهل بيت است ـ و آخر مطلب كه در تشهد آخر گفته مي‌شود، باز اسم اهل بيت است